Yunus Emre Hz. (1238-1328) tasavvuf ehli ve şair bir velidir. Anadolu’da Türk şiirinin öncüsü olmuştur.
Ankara’nın Nallıhan ilçesindeki Tapduk Emre Hz. dergahında yaşamış ve Mevlana Hazretlerinin sohbetinde bulunmuştur.
Yunus Emre Ahmet Yesevi ile başlayan tekke şiiri geleneğini özgün bir söyleyişle Anadolu’da yeniden ortaya koymuştur.
Tasavvufla nakşettiği şiirlerinde Allah ve insan sevgisi, ölüm, adalet, hoşgörü konularını ele almıştır.
Şiirlerinde kendisini ”bir âşık koca” diye niteleyerek uzun bir ömür sürdüğünü ifade eder.
”Divan” ve ”Risaletü’n Nushiye” isimli iki eseri vardır. Şiirleri ”Divan” isimli eserde toplanmıştır. ”Risaletü’n Nushiye” mesnevi tarzında yazılmış ve 573 beyittir.
KAHRIN DA HOŞ LÜTFUN DA HOŞ
Cana cefa kıl ya vefa
Kahrın da hoş lütfun da hoş,
Ya dert gönder ya deva,
Kahrında hoş lütfun da hoş.
Hoştur bana senden gelen:
Ya hilat-ü yahut kefen,
Ya taze gül yahut diken..
Kahrında hoş lütfun da hoş.
Gelse celalinden cefa
Yahut cemalinden vefa,
İkisi de cana safa:
Kahrın da hoş lütfun da hoş.
Ey padişah-ı Lemyezel!
Zat-ı ebed hayy-ı ezel!
Ey lütfu bol kahrı güzel!
Kahrında hoş lütfun da hoş.
Ağlatırsın zari zari,
Verirsen cennet-ü huri,
Layık görür isen nari,
Kahrında hoş lütfun da hoş.
Gerek ağlat, gerek güldür,
Gerek yaşat gerek öldür,
Aşık Yunus sana kuldur,
Kahrında hoş lütfun da hoş.
