Özgürlük nefsin ve şehvetin tutsaklığından kurtulup arı ve duru bir kalple Allah’a kul olmaktır. Böylece Allah sevgisine sarılıp geçici dünya nimetlerinin (paranın, makamın, malın, kadın-erkeğin, şöhretin) esaretinden kurtulmaktır.
Her nefesin sahibinin Allah olduğu bilinciyle takva sahibi olmaktır ve hiç bir arzuya bağlanmamaktır.
Rabbine kul olan insan Allah’ın rızası dışındaki her arzudan kurtulur. İnsan bağlandığı şeylerle manevi bir kurtuluş yolu arar çünkü huzur bulmak ister ama Allah yolu dışındaki bütün yolların huzuru fanidir.
Nefis zincirinden kurtulan kul Allah’ın isimlerine sarılır. Bu nedenle sadece Allah’a kulluğun verdiği nefis terbiyesi insana gerçek huzuru verir.
Örneğin; ölümden ve bu dünyadaki hapisten korkan insanın asıl korktuğu özgürlüğünü kaybetmektir. Özgürlük; Allah’ın seçimine razı olduktan sonra kendi özgür irademizle en doğru seçimi yapmaktır.
Bu nedenle kul gerçek sevgiye kavuşmak istiyorsa nefis ve şeytandan , Allah’ın rızası haricindeki arzulardan ve aşklardan kurtulmaktır.
İlahi aşk Allah aşkı, tabiat aşkı ve insan aşkını birleştiren bir bütündür. Böylece Allah’ı seven insan başka neyi severse sevsin yine Allah’ı seviyordur.
Bu mertebedeki insanın kalbinde ne dünyada ne ahirette bedeni bir arzuya kavuşma isteği yoktur. Yani Allah’tan razı olan nefsin sahibi gerçek huzuru bulur.
”Rabbim nefsime nurundan bir nur ver” diye dua etmeliyiz. Allah nefsi boş isteklerden men etti. Rabbinden korkan ve nefsin boş isteklerine karşı gelen kullar cennetle müjdelenmiştir.
Hz. Ömer gibi ” Kalbim Rabbimi Rabbimin nuruyla gördü” diyebilmemiz için nefsimizi yenmemiz gerekir.
Gerçek mümin bütün mevcudatı kalbinden çıkarır. Allah-u Teala ise o kalpte en şerefli misafir olur.
Sonuç olarak dünya ve ahirette Allah’ın veli kulu olabilmemiz için fedakarlık yapmalıyız. Nefsimizden ve sevdiğimiz her şeyden infak etmeliyiz.
Rabbim hepimizi O’ nunla özgürleşmiş kullarından eylesin. Amin..
