Bir kulu Allah için sevmek ondan nefsani ya da dünyevi hiç bir karşılık beklememektir. Sahip olduğu hiçbir şeyden kendine pay çıkarmadan sevmektir.
Sadece insanları değil yaratılmış her şeyi Allah adına sevmeliyiz. Kalbimizdeki ilk sevgi Allah sevgisi olmalıdır. Önce Allah’ı sevmeliyiz.
Daha sonra Allah kullarını yaratmaya değer gördüğü ve bir gün ahiret hayatında bir arada olama ihtimalimiz için sevmektir.
Bu dünya hayatında herkesin bir sıkıntısı ve derdi olabileceğini bilerek, kimseden mükemmellik beklemeden hoşgörüyle sevmektir.
Allah için sevmek beklentisiz, çıkarsız, koşulsuz ve her şartta sevmektir. Bir gün hata yaptığında o hatayı yüzüne vurmadan, onun için Allah’a dua ederek sevmektir.
Birlikte Allah yolunda olmak için dua etmektir. Bizlere sevme duygusunu veren Allah’tır. Ama bu duyguyu nefsimiz için değil Allah için kullanmalıyız.
Kalbimizin duyduğu lezzet için değil kalplerimizi O yarattığı için tertemiz, hesapsız sevmeliyiz.
Bir günah işlediğinde o kulu utandırmadan, yalnızca iyi değil kötü gününde yanında olarak sevmek Allah için sevmektir.
Allah’ın rızası, birbirini O’nun rızası için seven kullara nasip olacaktır.
“Allah Teâlâ “Sırf benim için birbirini seven, benim rızam için toplanan, benim rızam uğrunda birbirini ziyaret eden ve sadece benim rızam için sadaka verip iyilik edenler, benim sevgimi hak ederler” buyurmuştur.
Rasulullah(sav) şöyle buyurdu: ”Kim Allah için severse imanı kemale ermiştir.”
Mahşer günü arşın gölgesinde korunacak yedi grup insandan biri de birbirinden menfaat gözetmeksizin Allah için sevenlerdir.
Allah bizleri birbirimizi O’nun rızası için sevenlerden eylesin. Amin…