Bazen düşünüyorum da Peygamberimiz keşke bizimle olsaydı. O yanimizdayken ne ofkelenebilir ne de değmeyecek seylere uzulebilirdik.
Her dustugumuzde geçmişimizi yuzumuze vurmadan doğru yolu gösterirdi. Rasulullah sav bizden vazgeçmeden, bıkmadan,usanmadan dinlerdi. Yapma kizim, yapma oğlum kendine yazik etme derdi belki de..
Utandirmadan, bizi kucuk dusurmeden o gul kokusuyla anlattikca anlatirdi. Biz gonullu ikna olana kadar birakmazdi elimizi. Dunyamizi ahiretimizi aydinlatip nura kavustururdu.
Belki yanimizda yok ama O sav hep kalbimizde. Salavat getirdiginizde kalbinizin hissetiginde. O hep bizimle aslinda
En yakinimizdan daha da yakin. Hic gitme kalbimizden ya rasulallah sav.. Hic gitme.